Als de ene ga zegt en de andere stop

Beste lezer

We zijn er meesters in, het is in Vlaanderen zelfs cultureel erfgoed: (de) zwarte piet (doorspelen). Woensdag zag je in het Vlaams parlement de verwijten over en weer schieten. Onze minister van Onderwijs was deze keer kop van jut. Onderwijs organiseren in deze tijden, het blijkt minder eenvoudig dan het lijkt en dat geldt niet alleen voor onze minister.

Leerkrachten, worden ze vaak niet gezien als halve ouders die het welzijn van onze kinderen moeten bevorderen? Alles wat de kinderen thuis niet meekrijgen wordt in de schoenen van de leerkrachten geschoven, toch? Zijn de punten te laag, dan staan de ouders aan het bureau van de leerkracht.

Ik heb vrienden die in het onderwijs staan en zwaar leiden onder heel deze corona-situatie. De uitdagingen komen van alle kanten: gebrekkige communicatie van onze minister, de school die toch examens uit de leerling wil persen, dus alternatieve examenvormen moeten worden ontwikkeld, leerlingen die geen laptop hebben, leerlingen die sowieso al wat zwakker zijn en nu helemaal niet meer mee zijn en dan zwijg ik nog van het lesgeven met mondmaskers, afstand houden en ga zo maar door.

Ouders worden nu geconfronteerd met de ware betekenis van een leerkracht. Evenals de jongeren die het nu vaak zonder hulp moeten doen.

Onderwijs tijdens de bezetting

Figuur 1: Beelden van het onderwijs in oorlogstijd. 

Voor de meeste jongeren ziet het schoolleven er plots heel anders uit. Het openbaar vervoer dat velen gebruiken om naar school te gaan valt weg, dus de dag begint vroeg. Om de leerlingen te ontzien vinden de hoofdvakken in de voormiddag plaats, maar ze krijgen er wel een derde landstaal bij: Duits. Leerkrachten worden hiervoor bijgeschoold, soms zelfs in Duitsland.

Het huiswerk wordt tot het minimum beperkt omwille van de zwakke gezondheid van de leerlingen en het feit dat veel jongeren thuis in moeilijke omstandigheden leven. Examens worden daarom ook over het jaar gespreid en aan leerkrachten wordt gevraagd om bij de evaluatie rekening te houden met de levensomstandigheden van de kinderen.

Heel Vlaanderen was geraakt door de reportage waar Dylan één van die jongeren is die door omstandigheden niet mee kan met de taken op school. Hij doet zijn best, maar vreest dat hij dit jaar opnieuw moet doen.

Dit verhaal is er een met alleen maar slachtoffers: voor de een is het te veel, voor de ander te weinig. De ene snakt naar huiswerk, de andere geraakt nog iets dieper in de put bij alleen al het idee. De een wil lesgeven en de ander is bang. De een zegt vooruit, en de andere stop.

Ik hoop dat we dat kunnen zien en elkaar respecteren, naast elkaar gaan staan (met 1,5 m afstand), want samen geraken we hierdoor.

Liefs

Liene

Bronnen:

Searens, Z. (2020, 18 mei). "Ik wens beetje meer geld om eten te kopen, want het is bijna op": Dylan uit kwetsbaar gezin getuigt over coronacrisis”. Geraadpleegd op 29 mei 2020, op https://www.vrt.be/vrtnws/nl/2020/05/18/dylan-karrewiet/

Arnoudt, A. (2020, 27 mei). Dovemansgesprek over onderwijs in Vlaams Parlement: "U blijft doof voor noodkreet van sector". Geraadpleegd op 29 mei 2020, op https://www.vrt.be/vrtnws/nl/2020/05/27/dovemansgesprek-over-onderwijs-in-vlaams-parlement-u-blijft-do/

Vredescentrum. Jongeren in oorlogstijd. Geraadpleegd op 29 mei 2020, op https://www.vredescentrum.be/upload/JONGEREN_IN_OORLOGSTIJD.pdf

Figuur 1

Gillissen, S. (2020, 16 april). Geen eindexamens in 1945: zo werd het onderwijs weer opgepakt na de Tweede Wereldoorlog. Geraadpleegd op 29 mei 2020, op https://www.limburger.nl/cnt/dmf20200416_00156472/geen-eindexamens-in-1945-zo-werd-het-onderwijs-weer-opgepakt-na-de-tweede-wereldoorlog